เมืองบนฟ้า

ไม่อยู่ในแสงทองที่ส่าย ไม่ใช่ความฝันที่กล้าไกล ไม่อยู่ในมือที่โอบไว้ หรือสิ่งที่เขาเล่าให้ฟัง

คือความเงียบในอากาศ ความสงบที่แผ่ไปทั่ว ช่วงว่างระหว่างใจเต้น ช่วงเวลาที่ทุกสิ่งงาม

คือการรู้โดยไม่มีคำ เพลงที่ไม่ต้องให้ใครฟัง คือการสัมผัสสิ่งมองไม่เห็น พื้นที่ที่เราเป็นอิสระ

ไม่ยืม ไม่ซื้อ ความสุขแท้ ที่เงียบแต่งาม

ไม่ใช่เสียงหัวเราะดัง ไม่ใช่น้ำตาที่หายคลาง คือความเงียบที่ร้องในใจ สันติที่วิญญาณอยู่

คือการลอยไร้น้ำหนัก พ้นจากสิ่งที่เฝ้าหา ไม่ถูกเวลาหรือเสียงพัน แต่พบเมื่อเราเป็นอิสระ

ไม่ยืม ไม่ซื้อ ความสุขแท้ ที่เงียบแต่งาม

ไม่ผ่านไป ไม่ยืม แต่ถักทอลึกลง สันติสุขพร่างพรายเกินคิด