เสียงบ่จาง

เสียงกบร้องข้างโอ่งน้ำ ลมค่ำคลำใบตาลไหว มีจดหมายจากปลายทางไกล วางคว่ำไว้บนเสื่อเก่า

ยายจุดตะเกียงใต้ถุนบ้าน นับเมล็ดข้าวใส่กระด้ง หลานชายกลับจากเมืองหลวง ถือกล่องไม้ผูกด้ายแดง

เขาบอกว่าในกล่องใบนี้ มีเสียงทุ่งนาที่หายแห้ง เก็บจากคืนรถไฟหยุดแรง ตอนฝนแรกตกบนหลังคา

ยายหัวเราะบอกอย่าเปิด ถ้ายังไม่พร้อมฟังความหลัง แต่เขาแกะปมด้ายช้าๆ ให้ลมหายใจบ้านคืนมา

โอ้ บ้านเฮาอย่าเพิ่งหลับ มีคนกลับมาพร้อมคำถาม ถ้าความคิดถึงเป็นเมล็ดงาม จะปลูกตรงไหนให้โตทันใจ

ปลูกข้างโอ่ง ปลูกข้างเถียง รดด้วยเสียงคนไกล วันใดเจ้ากลับมาใกล้ ค่อยเก็บดอกฝันนำกัน

ในกล่องนั้นมีใบไผ่พับ มีดินแดงจากคันนา มีระฆังเล็กจากวัดเก่า กับภาพพ่อในวัยหนุ่ม

พ่อจากไปก่อนเขาเกิด เหลือเพียงเสื้อแขวนข้างเสา เขาเอาภาพวางเทียบเงา เหมือนพบคนคุ้นในแสงไฟ

ยายเอื้อมมือแตะกรอบรูป บอกพ่อเจ้ายังฟังอยู่ คืนนี้ถ้าแคนลอยมา ให้เรียกเขากลับเข้าบ้าน

โอ้ บ้านเฮาอย่าเพิ่งหลับ มีคนกลับมาพร้อมคำถาม ถ้าความคิดถึงเป็นเมล็ดงาม จะปลูกตรงไหนให้โตทันใจ

ไม่ต้องถามว่าไกลกี่ปี ไม่ต้องนับวันที่เสียไป คนเรากลับบ้านได้หลายครั้ง แม้บางคนกลับมาในใจ

โอ้ บ้านเฮาเปิดประตู ให้เสียงเก่ากลับมาทักทาย กล่องไม้เล็กวางกลางลานทราย แต่โลกทั้งใบอยู่ข้างใน

ปลูกข้างโอ่ง ปลูกข้างเถียง รดด้วยเสียงคนไกล คืนนี้พ่อคงยิ้มอยู่ไกลๆ เห็นลูกหลานกลับบ้านเรา

ตะเกียงดับ เหลือเดือนขาว กบยังร้องอยู่ริมคันนา กล่องไม้ปิดลงช้าๆ แต่เสียงบ้านยังไม่จาง